Zanim wejdziemy w czas Wielkiego Postu, zatrzymujemy się na wspólnej adoracji Najświętszego Sakramentu. 40-godzinne nabożeństwo to zaproszenie do ciszy, modlitwy i oddania Bogu tego, co nosimy w sercu. Każda ulica i każda wspólnota ma swój wyznaczony czas czuwania, ale oczywiście zapraszamy wszystkich również poza „swoją godziną”.
Poniżej szczegółowy plan adoracji:
Adoracja po Mszy Świętej o godz. 16.00 – Żywy Różaniec
9.00–10.00 – ADŚ, Rycerstwo Niepokalanej, Radio Maryja
10.00–11.00 – Moniuszki, Paderewskiego, Jagiełły
11.00–12.00 – Grota Roweckiego, Słowackiego
12.00–13.00 – Szkolna
13.00–14.00 – Chopina (numery parzyste i nieparzyste)
14.00–15.00 – 3 Maja (numery 6–35)
15.00–16.00 – 3 Maja (numery 36–77a)
16.00–17.00 – Polna, Gądki, Letnia, Plażowa, Słoneczna
17.00–18.00 – Męski Marsz Modlitwy i Pokuty
9.00–10.00 – Franciszkański Zakon Świeckich
10.00–11.00 – Kraszewskiego, Partyzantów, Za Bursą
11.00–12.00 – Baczyńskiego
12.00–13.00 – Franciszkańska
13.00–14.00 – Wincentego Pola, Ducala, Ujejskiego
14.00–15.00 – Kopernika (numery 7–28)
15.00–16.00 – Kopernika (numery 2–6)
16.00–17.00 – Staszica, Lenartowicza
17.00–18.00 – Metzgera, Dworcowa, 1 Maja
Skąd wzięło się nabożeństwo czterdziestogodzinne?
Korzenie nabożeństwa sięgają XIII wieku. Zostało zapoczątkowane jeszcze przed 1214 rokiem przez bractwo biczowników z Zary (dzisiejszy Zadar w Dalmacji), które od Wielkiego Czwartku do Wielkiej Soboty adorowało Najświętszy Sakrament przechowywany w Bożym Grobie.
W XVI wieku praktykę tę rozpowszechnił Antoni Maria Zaccaria w Mediolanie, a św. Filip Nereusz wprowadził ją do Rzymu. Papież Klemens VIII polecił odprawiać nabożeństwo we wszystkich kościołach Wiecznego Miasta, a jezuici, jako główni propagatorzy, przenieśli je poza granice Włoch. Papież Urban VIII rozszerzył ten zwyczaj na cały Kościół zachodni. W Polsce nabożeństwo przyjęło się w 1579 roku dzięki staraniom jezuitów, szczególnie o. Marcina Łaszcza SJ.
Na czym polega nabożeństwo?
Istotą nabożeństwa jest dłuższa adoracja Najświętszego Sakramentu, tradycyjnie trwająca czterdzieści godzin. Rozpoczyna się i kończy Mszą Świętą. To czas intensywnej modlitwy całej wspólnoty, powierzania Bogu swoich spraw i czerpania z Jego obecności.
Dawniej nabożeństwo traktowano także jako szczególną formę ochrony przed złem i pokusami. Dziś akcent kładzie się przede wszystkim na pogłębienie wiary i umocnienie osobistej relacji z Chrystusem obecnym w Eucharystii.
Współczesne dokumenty liturgiczne mówią raczej o „dłuższej adoracji”, bez ścisłego określania jej czasu trwania. Ze względów praktycznych zrezygnowano również z wymogu nieprzerwanej adoracji dzień i noc, na co już w XVIII wieku zezwolił papież Benedykt XIV.
Dlaczego właśnie 40 godzin?
Liczba czterdzieści nawiązuje przede wszystkim do tradycyjnego czasu, jaki ciało Jezusa spoczywało w grobie. Jednocześnie „czterdzieści” w Biblii zawsze oznacza czas szczególny, czas przygotowania i działania Boga: 40 dni postu Jezusa na pustyni, 40 dni potopu, 40 lat wędrówki Izraela przez pustynię.
To symbol drogi, oczyszczenia i duchowego dojrzewania. I dokładnie w tym duchu przeżywamy także nasze parafialne nabożeństwo czterdziestogodzinne.
