23 września 2026 roku członkowie Wspólnoty Wdów, Wdowców i Osób Samotnych działającej przy Sanktuarium św. Antoniego w Jaśle, wraz z o. Krzysztofem, wyruszyli na pielgrzymkę do Biecza, Binarowej i Tuchowa.
Pierwszym przystankiem był Biecz, gdzie podczas spotkania z przewodnikiem uczestnicy poznali historię miasta, nazywanego „małym Krakowem”. Szczególnym miejscem na trasie była Kolegiata Bożego Ciała, jeden z najcenniejszych zabytków późnogotyckiej architektury w Małopolsce. Uczestnicy mogli poznać historię świątyni oraz zobaczyć jej bogate wyposażenie, łączące elementy gotyku, renesansu i baroku. Wśród najcenniejszych dzieł znajdują się m.in. obraz „Zdjęcie z krzyża”, przedstawienie „Zaśnięcie Matki Bożej” autorstwa Stanisława Stwosza, renesansowe stalle oraz polichromia prezbiterium zaprojektowana przez Włodzimierza Tetmajera. Szczególną uwagę zwrócił również zabytkowy pulpit muzyczny z 1633 roku.
Kolejnym punktem pielgrzymki była Binarowa i drewniany kościół pw. św. Michała Archanioła, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Wzniesiona około 1500 roku świątynia zachwyca zarówno swoją konstrukcją, jak i niezwykle bogatym wystrojem wnętrza. Uczestnicy poznali historię polichromii zdobiących nawę, prezbiterium i zakrystię, a także zobaczyli zabytkowy ołtarz główny z XV-wieczną rzeźbą Matki Bożej z Dzieciątkiem, Grupę Pasyjną na belce tęczowej oraz malowane konfesjonały. Szczególnym zainteresowaniem cieszył się rzadki konfesjonał rodzinny.
Ostatnim celem pielgrzymki było Sanktuarium Matki Bożej w Tuchowie. Tam uczestnicy wzięli udział w Eucharystii, której przewodniczył o. Krzysztof. Była również okazja do modlitwy przed cudownym obrazem Matki Bożej Tuchowskiej i obejścia ołtarza. Historię sanktuarium oraz dzieje obrazu, który niedawno powrócił po renowacji, przybliżyła pielgrzymom przewodniczka.
W drodze powrotnej nie zabrakło czasu na wspólną modlitwę różańcową, rozmowę i odpoczynek. Pielgrzymka była okazją nie tylko do poznania pięknych miejsc i zabytków naszej najbliższej okolicy, ale przede wszystkim do wspólnego przeżywania czasu, modlitwy i spotkania z drugim człowiekiem.
Dla osób, które na co dzień szczególnie doświadczają samotności, takie wspólne chwile mają ogromne znaczenie. Był to więc czas dobrze wykorzystany: na modlitwę, poznawanie, rozmowę i zwyczajne bycie razem.
Bogu niech będą dzięki za ten wspólnie przeżyty dzień.
