W noc Narodzenia Pańskiego w naszym Sanktuarium sprawowana była uroczysta liturgia Pasterki. Tradycyjnie odbyły się dwie Msze święte – o godzinie 22.00 oraz o północy – gromadząc licznie wiernych, którzy przyszli, by wspólnie przeżyć tę szczególną noc.
Bezpośrednio przed rozpoczęciem liturgii został odczytany tekst Martyrologium, starożytnego ogłoszenia narodzin Zbawiciela, które wpisuje wydarzenie Betlejem w historię świata i dzieje ludzkości. Ten moment wprowadził zgromadzonych w głębokie skupienie i przypomniał, że tajemnica Bożego Narodzenia wydarza się w konkretnym czasie i miejscu, pośród ludzkiej historii.
Szczególnym i poruszającym znakiem obu Pasterek było wniesienie figury Dzieciątka Jezus do żłóbka. Dokonało się ono w ciszy i półmroku świątyni, rozświetlonym jedynie delikatnym światłem. Ten prosty gest nawiązywał do nocy betlejemskiej i przypominał, że Bóg przychodzi do człowieka nie w blasku potęgi, lecz cicho, z bliskością i łagodnością. Dla wielu był to moment zatrzymania, osobistej modlitwy i kontemplacji tajemnicy Wcielenia — doświadczenie, że światło rodzi się właśnie tam, gdzie jest noc.
Liturgii towarzyszyła uroczysta asysta, która podkreślała wyjątkowy charakter tej nocy, a jednocześnie pomagała przeżyć ją w duchu prostoty i skupienia. Całość prowadziła do radosnego wyznania wiary w Boga, który stał się człowiekiem i zamieszkał pośród nas.
Pasterka w naszym Sanktuarium była czasem wspólnego czuwania, modlitwy i wdzięczności. Noc Bożego Narodzenia po raz kolejny zgromadziła nas wokół żłóbka, przypominając, że tajemnica Betlejem wciąż się dokonuje — w sercu każdego, kto pozwala Bogu przyjść
