W Wielki Piątek Kościół zatrzymuje się przy tajemnicy męki i śmierci Jezusa Chrystusa. To dzień szczególny – pełen ciszy, skupienia i modlitwy. Nie ma tu miejsca na pośpiech. Zostaje krzyż i to, co się pod nim dokonuje.
Nasze wspólne przeżywanie rozpoczęliśmy rano o godz. 8:00 od Ciemnej Jutrzni. To dawna, bardzo wymowna modlitwa Kościoła, wywodząca się z Liturgii Godzin. Jej nazwa nie jest przypadkowa – w czasie modlitwy stopniowo gaszone są świece, a kościół pogrąża się w półmroku. Ten znak prowadzi nas w stronę wydarzeń Wielkiego Piątku: opuszczenia, ciszy i ciemności, która zapadła w godzinie śmierci Chrystusa.
Ciemna Jutrznia nie jest tylko wspomnieniem. To raczej wejście w doświadczenie – słuchamy psalmów, lamentacji i czytań, które pomagają przeżyć to, co wydarzyło się na Golgocie, trochę bardziej od środka niż z dystansu.
Centralnym punktem dnia była Liturgia Męki Pańskiej o godz. 18:00. Zgodnie z tradycją Kościoła, w tym dniu nie sprawuje się Eucharystii. Liturgia prowadzi nas przez słuchanie Słowa Bożego, szczególnie opisu Męki Pańskiej według św. Jana, modlitwę powszechną obejmującą cały świat oraz adorację Krzyża.
To właśnie adoracja Krzyża jest jednym z najbardziej przejmujących momentów tego dnia. Stajemy wobec znaku, który nie jest tylko wspomnieniem cierpienia, ale przede wszystkim znakiem miłości – tej, która idzie do końca. W ciszy, bez słów, każdy może podejść i oddać cześć Temu, który oddał życie za nas.
Na zakończenie liturgii Najświętszy Sakrament został przeniesiony do Grobu Pańskiego, gdzie trwa adoracja. To czas czuwania przy Chrystusie – już nie w Wieczerniku, ale po Jego śmierci. Czas, który uczy trwać, nawet gdy wszystko wydaje się pogrążone w ciszy.
